Isolatiedetector

Spot-leestest
De Spot Reading-test is de eerste vorm van isolatieweerstandstest waar we naar zullen kijken. Sluit eenvoudigweg de megohmmeterkabels aan op de te testen isolatie, pas gedurende een bepaalde tijd (maximaal 10 minuten) testspanning toe en voer een weerstandsmeting uit. Spottesten zijn geschikt voor systemen met een minimale of onbeduidende impact op de capaciteit, zoals een korte bedrading.

Tijdbestendigheidstest
De tijdweerstandstest, algemeen bekend als de diëlektrische absorptietest, is een andere methode voor het meten van isolatieweerstand. Het omvat het uitvoeren van een test van 10-minuten. Gedurende de eerste minuut worden er elke 10 seconden metingen uitgevoerd, wanneer de absorptiestroom de grootste invloed heeft op de weerstand. Na de eerste minuut worden er eenmaal per minuut metingen uitgevoerd.
Wanneer u de bevindingen in kaart brengt, moet u een curve waarnemen die redelijk snel begint en vervolgens tijdens de testperiode geleidelijk stijgt. Vocht, vuil of andere oorzaken kunnen uw isolatie beschadigen als de curve over het algemeen vlak is of naar beneden begint te vallen tijdens de test. Deze test is het beste voor grote roterende elektrische machines.

Stap spanningstest
De Stapspanningstest is een derde manier. Deze test wordt vaker gebruikt in de nieuwere isolatietestapparatuur. Het houdt in dat de bevindingen van ten minste twee of meer testspanningen worden vergeleken. De test begint met een lage begintestspanning. De meting wordt op een vooraf bepaald tijdstip uitgevoerd, doorgaans één minuut, en vervolgens wordt de testspanning verhoogd. Normaal gesproken is deze stijging vijf keer de oorspronkelijke spanning. Deze procedure kan meerdere keren worden herhaald, waarbij metingen na één minuut plaatsvinden en de testspanning in een verhouding van vijf op één toeneemt ten opzichte van de voorgaande spanning.
De stapspanningstest is bedoeld om elektrische spanningen op interne isolatiebreuken te veroorzaken, waardoor mogelijke fouten worden gedetecteerd die niet aan het licht zouden komen bij tests met een lagere spanning. Droge, schone en in uitstekende fysieke staat verkerende isolatie zou over het gehele spanningsbereik ongeveer dezelfde weerstandswaarden moeten opleveren.

Het werkingsprincipe van de isolatieweerstandstester is gebaseerd op het feit dat isolatiematerialen een zeer hoge weerstand tegen elektrische stroom hebben.

Isolatieweerstandstesters gebruiken een gelijkstroomsignaal met hoge spanning dat wordt toegepast op de te testen isolator, en meten vervolgens de stroom die door de isolator loopt. De tester berekent vervolgens de isolatieweerstand door de aangelegde spanning te delen door de gemeten stroom.

Testers hebben doorgaans een reeks spanningsinstellingen, afhankelijk van het type isolatie dat wordt getest. Een lagere spanningsinstelling kan bijvoorbeeld worden gebruikt om laagspanningskabels te testen, terwijl een hogere spanningsinstelling kan worden gebruikt om hoogspanningskabels of motoren te testen.

Naast het meten van de isolatieweerstand kunnen sommige isolatieweerstandstesters ook andere parameters meten, zoals de polarisatie-index (PI) en de diëlektrische absorptieverhouding (DAR), die aanvullende informatie kunnen verschaffen over de staat van de isolatie.

Het is belangrijk op te merken dat het testen van de isolatieweerstand alleen mag worden uitgevoerd door gekwalificeerd personeel en dat de juiste veiligheidsmaatregelen moeten worden genomen om letsel of schade aan de apparatuur te voorkomen.